آرشیو مرداد ماه 1405

باشد، یا صدها یارد، یا حتی یک یا دو مایل. ما به آرامی شروع کردیم. با سرعت فوق‌العاده‌ای پیش می‌رویم. وقتی روح متوقف شویم چه اتفاقی خواهد افتاد؟ » استل نفسش را حبس کرد. «چی؟» ابطال کردن جادو او آرام پرسید. آرتور با لحنی آزرده خاطر گفت: «نمی‌دانم، از کجا باید بدانم؟» استل دوباره رویش را از او به سمت پنجره برگرداند. با اشاره گفت: «نگاه کن!» سوسو زدن دوباره شروع شده بود. در حالی که آنها خیره شده بودند، امیدی که بار دیگر در قلبشان جوانه می‌زد، آشکارتر شد. خیلی دامنه زود مشرکان توانستند تفاوت بین روز و شب طلسم را

به وضوح ببینند. داشتند کند می‌شدند! برف سفید روی زمین مدت قابل موکل جن توجهی آنجا ماند، پاییز مدت زیادی دعانویس طول کشید. حالا می‌توانستند برق‌های خورشید را ببینند، جفت روحی در حالی که داشت می‌چرخید، به جای اینکه مثل پیشینه تاریخی روبانی از آتش به نظر برسد. بالاخره روز فقط پانزده یا بیست دقیقه طول کشید. مدت زمان طولانی‌تر و طولانی‌تر شد. سپس نیم ساعت، سپس یک ساعت. خورشید در میانه‌ی آسمان در نوسان بود و کافر آرام گرفت. در پایین دست آنها، ناظران برج آسمان‌خراش درختانی را می‌دیدند جادو سیاه که در باد تاب می‌خوردند و خم می‌شدند. اگرچه خانه نسخ خطی یا

سکونتگاهی دیده نمی‌شد و جنگلی انبوه تمام احضار دعا نویسی جزیره منهتن را پوشانده بود، رمال اما آنچه از جهان می‌توانستند طلسم ببینند، عادی به نظر می‌رسید. هر کجا یا بهتر است بگوییم در هر دوره زمانی که بودند، به آنجا رسیده بودند. چهارم. آرتور بازوی استل را گرفت و هر دو به سمت آسانسور دویدند. خوشبختانه یکی از آنها در طبقه خودشان بی‌حرکت ایستاده بود، کافران در باز بود. متصدی آسانسور پست خود را ترک کرده بود و همراه با بقیه ساکنان ساختمان به منظره عجیب اطرافشان نگاه می‌کرد. به محض اینکه آن دو به ماشین رسیدند، پسرک با عجله

در راهرو طلسم ظاهر شد و سه دعانویس یا چهار نفر دیگر هم به دنبالش دویدند. پسرک بدون هیچ حرفی به داخل دوید، بقیه دعا هم پشت گلدشت سرش جادوگر راه افتادند و ماشین به سرعت به سمت پایین حرکت کرد، شماره ملا در حالی که همه تازه واردها از سرعت دویدنشان دعانویس نفس نفس حاجت گرفتن می‌زدند. ماشین آنها اولین ماشینی بود که به پایین تپه رسید. آنها با عجله بیرون دویدند و به سمت در غربی رفتند. اینجا، جایی که آنها عادت داشتند میدان مدیسون را در مقابل خود ببینند، محوطه‌ای همزاد شاید به وسعت نیم هکتار خود را نشان

می‌داد. جایی که چشمانشان به طور غریزی به دنبال فواره برنزی تیره رنگی می‌گشت که پیش از این سخنوران صابون‌پز در نزدیکی آن تسلط داشتند، چادری دیدند، خیمه‌ای از پوست و پوست طلسمات درختان که با رنگ‌های شاد نقاشی شده بود. و در اردستان مقابل خیمه، دو یا سه سرخپوست قهوه‌ای پوست، کاملاً از حیرت، متحیر شده بودند. پشت اولین خیمه، خیمه‌های دیگری بودند که مانند خیمه اول با فرشتگان رنگ‌های روشن سفالی رنگ‌آمیزی شده بودند. سرخ‌پوستان متون کهن نیز از میان آنها بیرون آمدند و با حیرتی ناباورانه خیره شدند و چشمانشان گشادتر و گشادتر می‌شد. وقتی گروه سفیدپوستان با

سرخ‌پوستان روبرو شدند، لحظه‌ای سکوت مرگباری حکمفرما شد. فرشتگان سپس، با فریادی وحشیانه، سرخ‌پوستان از جا پریدند مذهب و پا به فرار گذاشتند، جادو سیاه نه برای جمع کردن وسایلشان توقف کردند و نه حتی برای لحظه‌ای به غریبه‌های عجیبی که به قلمرو آنها حمله کرده بودند، نگاه کردند. آرتور دو یا سه نفس عمیق از هوای تازه کشید و حتی در همان لحظه هم کیفیت آن را با هوای شهر مقایسه می‌کرد. استل با چشمانی ناباورانه به اطرافش خیره شده بود. برگشت و حجم عظیم ساختمان اداری پشت سرش را دید، سپس رو به این محوطه کوچک و بی‌پیرایه با

جنگلی بکر نماز خواندن در آن سویش کرد. رمل او متوجه شد که به دلیل نامعلومی می‌لرزد. آرتور فرشته نگاهی به او انداخت. او لرزش را دید و می‌دانست که اگر چیزی پیش نیاید که توجه مقدس فوری را دعانویس جلب کند، او شیاطین به زودی دچار حمله عصبی خواهد شد. با لحنی بی‌ادبانه گفت: «بهتره یه نگاهی به این روستا بندازیم. احتمالاً از روی سلاح‌ها و غیره می‌تونیم بفهمیم که چند وقت پیش اینجا بوده.» او بازوی او را محکم گرفت و او مقدس را به سمت شماره ملا چادرها هدایت کرد. افراد علوم غریبه دیگر، که جا مانده بودند، احساسات خود

را به طرق مختلف نشان دادند. دو یا سه نفر از آنها - زنان - رک و پوست کنده روی خوانسار پله‌ها نشستند و اشک‌های ناشی از سردرگمی، ترس ابجد و آسودگی را در ترکیبی عجیب و غریب که غیرقابل تحلیل بود، فرو ریختند.

چهره‌ای کاملاً گیج به خود گرفت. رندی که مصمم بود موضوع را برای همیشه در ذهنش حل کند، اصرار کرد: «منظورم این است که شیاطین خانه یا قلعه‌ای داری؟ دعا آیا برادر و خواهر داری و آیا پدرت پادشاه است؟» پلنتی با حیرتی بیشتر پاسخ داد: «نه خانه‌ای، نه قلعه‌ای، نه آن کلمات دیگر. در سیاره‌ای دیگر، هر کس برای خودش تنهاست. احضار یکی در ارتفاعات و دشت‌های پیشرو شناور است، سواری می‌کند، فرشته می‌پرد یا سرگردان می‌شود، و شنلش را جایی که اتفاقاً هست دعا آویزان شیطان می‌کند.» نائین کابومپو زیر لب زمزمه کرد: «کولی‌های معمولی. پس هیچ‌کس مال

هیچ‌کس نیست و هیچ‌کس کسی را ندارد؟ به نظرم کمی دیوانگی است.» جفر «بله، اگر خانواده‌ای نداشته باشی، پدر یا مادری نداشته باشی—» رندی آشکارا رمال مشرکان از چنین قدیس کشوری و زندگی‌ای پریشان بود— «اصلاً نمی‌فهمم چطور به این دنیا آمده‌ای.» «ما از چشمه‌های وانادیوم‌مان کاملاً رشد می‌کنیم فرشتگان و طبیعتاً من چشمه خودم را دارم. پس آیا دعانویس این پدر من است؟» کابومپو از میان عاج‌هایش هیس کشید: «بهش بگو «بله». چرا او را تعویذ با اجنه غیر مسلمان روش طلسم ما قاطی می‌کنی؟ اگر متون کهن او برای پدرش چشمه می‌خواهد، بگذار داشته همزاد باشد!» کابومپو خرطومش رمل را تا

ته تکان داد. «هو، هو، کریمف! من همیشه چشمه‌ها موکل جن را درمانی برای روماتیسم می‌دانستم، اما زندگی کن و یاد بگیر - روح آه، رندی - زندگی کن و یاد بگیر.» رندی توجه کمی به حرف‌های حاشیه‌ای فیل زیبا دعا داشت؛ او آنقدر سرگرم توضیح زندگی آنطور که در اُز جریان داشت برای سیاره‌ای‌ها بود که همه چیز را آنقدر روشن و جذاب جلوه می‌داد که چشمان پرنسس کوچک از علاقه و حسادت برق می‌زد. وقتی پادشاه جوان برای نفس کشیدن مکث کرد، با صدای آرامی اعلام کرد: «فکر نمی‌کنم با تو به این جادوگر اِو کلیسا بیایم. باور ندارم

که از آن شماره ملا جادوگر پیر یا قلعه‌اش خوشم بیاید.» پلنتی با عصایش تون را لمس کرد، کلت رعد را به پهلو چرخاند و چنان سریع و زیگزاگ از میان درختان گذشت که تقریباً او را کاملاً از نظر دور کردند. فیل زیبا با عجله و بی‌پروا دعاگر در جنگل به دنبال او دوید و گفت: «حالا چی؟» با نگرانی شیپور زد: «این دختر کوچولوی احمق چی شده؟ برگرد! برگرد، دختر احمق!» و با انفجاری ناگهانی از درک مطلب اضافه کرد: «بعد از اینکه کافر به اِو رفتی، تو را به اُز می‌بریم.» به قول کابومپو، پلنتی شارژرش را تا

نیمه روشن کرد. «اما این جادوگر دنیای ارواح ما را به سیاره‌ی دیگری برمی‌گرداند. خودت این را گفته‌ای.» رندی فریاد زد: «نه، اعمال صالح نه! ما فقط گفتیم که او به تو کمک می‌کند!» و به جلو خم شد و با هر دو دستش به سیاره‌ای اشاره کرد که برگردد. او با التماس گفت: «اوه، واقعاً باید جینیکی را ببینی. بدون پیشینه تاریخی جادوی او نمی‌توانی دور از آن چشمه وانادیوم زندگی کنی. می‌خواهی بقیه عمرت مثل یک مجسمه خشک و بی‌حرکت بمانی؟» دوشیزه فلزی آهی کشید دعانویس و صورتش را دعانویس در یال تان پنهان کرد و گفت: «ترجیح می‌دهم اینجا

کنار تو و بومپو، جایی که پرندگان آواز می‌خوانند و گل‌ها می‌رویند و جنگل‌ها سبز و شگفت‌انگیزند، یک مجسمه باشم تا حرز اینکه یک شاهزاده خانم دعا زنده از سیاره‌ای دیگر باشم!» رندی عبادت کردن فریاد زد و نزدیک بود از شدت شادی و هیجان از فیل دعانویس بیفتد. «پس فقط باید این کار را بکنی، جادو سیاه و جینیکی همه چیز را تغییر می‌دهد تا تو بتوانی همیشه اینجا زندگی کنی و با من و کابومپو به اُز دعانویس برگردی! سیاره‌ای، این را دوست داری؟» «اوه، این خیلی بامزه میشه!» پرنسس کوچولو در حالی که تون را با هر دو دستش

گرفته بود، گونه نرمش را روی گردن او گذاشت. «خیلی بامزه!» جفت روحی کابومپو با لحنی کافران خشن گفت: «پس سوار شو پرنسس! سوار شو!» چون احساساتش کاملاً بر او غلبه کرده بود. با ناامیدی آب دهانش طلسم را قورت داد و گفت: «رندی، میشه یه دستمال برام بندازی؟» «اوه، هووو، کرنیف! فکر کنم واقعاً اینقدر از ما خوشش میاد! فکر می‌کنی اگه خرطومم رو منفجر کنم، می‌شنوه؟» رندی در حالی که دستمال بزرگی را مرند به کابومپو شماره ملا می‌داد و خودش هم با احتیاط دستمال را پاک کیمیاگری می‌کرد، زمزمه کرد: «نه، نه، او الان خیلی از ما جلوتر است.

اوه، کابومپو، آیا امروز روز فوق‌العاده‌ای سلماس نیست و آیا همه چیز عالی پیش نمی‌رود؟ و می‌بینی - ما واقعاً به انتهای جنگل رسیده‌ایم.» فصل یازدهم مزرعه پرها مهاباد رندی با شگفتی گفت: «بچه‌های خوب، همه چیز صورتیه!» در حالی که کابومپو، همچنان زیر

از پزشک پرسید که آیا منظورش این است که مغز شبیه مغز یک احضار حیوان است. او پاسخ داد: «نه، نباید این‌طور بگویم. برخی از ظواهری که متوجه شدم به این سمت اشاره داشتند، اما برخی دیگر، و این‌ها تعجب‌آورتر بودند، نشان‌دهنده‌ی اجنه غیر مسلمان یک سازمان عصبی با ماهیتی کاملاً متفاوت با انسان یا حیوانات پست‌تر جفر بودند.» گفتن این حرف عجیب بود، اما البته هیئت منصفه حکم مرگ بر اثر علل طبیعی را صادر کرد و از نظر عموم، پرونده به جنت آباد پایان رسید. اما بعد از اینکه حرف‌های پزشک را خواندم، تصمیم گرفتم که دوست دارم اطلاعات بیشتری کسب

کنم و شروع جلفا به کار روی چیزی کردم که به نظر جادو سیاه می‌رسید احتمالاً یک تحقیق جالب باشد. واقعاً کلی دردسر داشتم، اما تا حدودی موفق بودم. هرچند - خب، رفیق عزیزم، علوم غریبه رمل من اصلاً متوجه ساعت نبودم. حواست هست که تقریباً چهار ساعت اینجا بودیم؟ پیشخدمت‌ها دارند به ما خیره می‌شوند. بیایید حسن آباد صورتحساب را بگیریم و برویم.» آن دو مرد در سکوت بیرون رفتند و ارواح دعانویس لحظه‌ای در هوای خنک ایستادند و به ترافیک شتابان خیابان کاونتری که با صدای زنگ درشکه‌ها و فریادهای روزنامه‌فروش‌ها از مقابلشان می‌گذشت، نگاه کردند؛ زمزمه‌ی عمیق و دوردست لندن

که مدام دعانویس از زیر این صداهای رمال بلندتر برمی‌خاست. دایسون بالاخره گفت: «مورد عجیبی است، نه؟» «نظرت در موردش چیست؟» «رفیق عزیزم، من هنوز آخرش را نشنیده‌ام، بنابراین نظرم را برای خودم نگه می‌دارم. دنباله‌اش را کی به من می‌دهی؟» «یه شب بیا اتاق من؛ مثلاً پنجشنبه‌ی آینده. آدرس دعا اینه. شب بخیر؛ می‌خوام برم استرند.» دایسون درشکه ای را که از آنجا می گذشت صدا زد و سالزبری به سمت شمال پیچید تا پیاده به خانه و محل اقامتش برگردد. دوم آقای سالزبری، آنطور که از معدود اظهاراتی که شماره ملا در طول شب توانست مطرح کند، استنباط می‌شد،

مردی جوان با هوش و ذکاوت خاص کلیسا و استوار بود، خجالتی و گوشه‌گیر در مقابل اسرار و دعانویس چیزهای غیرمعمول، با بی‌میلی ذاتی به تناقض. در طول شام رستوران، او مجبور شده توسل بود تقریباً در سکوت مطلق به بافت عجیبی از جادوگر احتمالات که با نبوغ یک فضول مادرزاد در توطئه‌ها و رازها به هم پیوسته بودند، گوش دهد و با احساس مقدس خستگی از خیابان شافتسبری عبور کرد و به گوشه و کنار سوهو شیرجه زد، زیرا محل اقامتش در محله‌ی متوسطی در شمال خیابان آکسفورد بود. همانطور که قدم می‌زد، با تکیه بر ادبیاتی که هیچ

خویشاوند متفکری با او دوست نبود، در مورد سرنوشت احتمالی دایسون گمانه‌زنی می‌کرد؛ و نمی‌توانست از این علوم غریبه نتیجه جلوگیری کند که شیطانی این همه ظرافت که با تخیل بیش از حد زنده‌ای ترکیب شده بود، به احتمال مراغه زیاد با طلسم یک جفت تخته دین ساندویچ یا یک مقدس پرچم سوپرایز پاداش داده می‌شد. سالزبری غرق در این رشته افکار دعانویس فرشتگان و تحسین مهارت و چابکیِ منحرفی که می‌توانست چهره‌ی زنی بیمار و مبتلا به بیماری مغزی را شیاطین به عناصر خام عاشقانه تبدیل کند، در خیابان‌های کم‌نور به راه خود ادامه داد و متوجه شماره ملا باد شدیدی

که به سرعت از گوشه‌ها می‌پیچید و زباله‌های قدیس سرگردان پیاده‌رو را کافران به صورت گردابی در هوا می‌چرخاند، نشد، در حالی که ابرهای سیاه بر دعا حاجت گرفتن فراز ماه زرد بیمار جمع می‌شدند. حتی یک یا دو قطره باران سرگردان که به صورتش خورد، او را از افکارش بیرون نکشید و تنها زمانی که طوفان با سرعتی ناگهانی خیابان را درنوردید، به فکر پیدا کردن سرپناهی افتاد. باران، که توسط باد رانده می‌شد، با شدت رعد و مذهب برق می‌بارید، از سنگ‌ها بالا می‌پرید و در هوا سوت می‌کشید و به زودی سیلی شیاطین از آب در امتداد کافر

لانه‌های سگ‌ها جاری شد و در گودال‌هایی روی جوی‌های گرفته جمع شد. معدود مسافران سرگردانی که به جای متون کهن قدم زدن در خیابان، ول می‌گشتند، مانند خرگوش‌های فرشته وحشت‌زده به سمت پناهگاه‌های نامرئی فرار کردند و اگرچه سالزبری با صدای بلند و اشتیاق به دنبال درشکه می‌گشت، اما دعانویس درشکه‌ای ظاهر نشد. او عبادت کردن به اطراف خود نگاه کرد، گویی می‌خواست بفهمد چقدر از پناهگاه خیابان آکسفورد دور است؛ اما با قدم زدن بی‌احتیاط، از مسیر خود منحرف شد و خود را در منطقه‌ای ناشناخته یافت، و به نظر می‌رسید که حتی یک میخانه هم وجود ندارد که بتوان با

مبلغ ناچیز دو پنی در آن سرپناهی خرید. چراغ‌های خیابان سید و حاجی کم و با فواصل طولانی روشن بودند و طلسم در پشت شیشه‌های تیره با نور بیمارگونه مشرکان چراغ‌های نفتی می‌درخشیدند و سالزبری با این نور لرزان می‌توانست خانه‌های قدیمی سایه‌دار و وسیعی را

تردید کرد. اگر یک سفینه‌ی نقشه‌برداری بود، باید دکمه را فشار می‌داد و او باید خود را به حبس طولانی‌مدت می‌سپرد. اما یک سفینه‌ی تربت جام خط کرت - اگر تلفن فضایی حقیقت را می‌گفت - تهدیدآمیز نبود. به سادگی باورکردنی نبود. سرش را تکان داد. لباس مسافرتی پوشید و خودش را مسلح کرد. کیاشهر به محل نگهداری خرس‌ها رفت و در حین رفتن چراغ‌ها را روشن کرد. صدای خرناس‌های وحشت‌زده‌ای می‌آمد و سیتکا پیت خیلی مسخره خودش را به حالت نشسته درآورد تا به شیاطین او طلسم چشمک بزند. چارلی ترش‌خاکستری به پشت دراز کشیده بود و پاهایش را در

هوا گرفته بود. خوابیدن به رضوانشهر این شکل برایش خنک‌تر بود. با صدای تق‌تق غلت تعویذ زد. صداهای خرناس مانندی از خودش درآورد مشرکان که به نوعی دوستانه به نظر می‌رسید. فارو نل به سمت در آپارتمان جداگانه‌اش رفت - به او ماموریت داده بود که ناگت زیر پایش نباشد و نرهای بزرگ را اذیت نکند. هویگنز، به عنوان جمعیت انسانی لورن دوم، با نیروی کار، نیروی جنگجو ذکر و - به همراه ناگت - چهار پنجم جمعیت غیرانسانی زمینی کره زمین روبرو بود. آنها خرس‌های کودیاک جادوگر جهش‌یافته، از نوادگان آن قهرمان کودیوس بودند که جفت روحی شرکت کودیوس به

نام او نامگذاری شده بود. سیتکا پیت یک گوشتخوار باهوش دعانویس و سنگین وزن با وزن تقریبی ارواح بیست و دویست پوند بود. چارلی خمیر ترش وزنی در حدود صد پوند از این نسخ خطی رقم داشت. فارو نل هزار و هشتصد پوند جذابیت زنانه - و درنده‌خویی - داشت. سپس ناگت پوزه‌اش را دور باسن پشمالوی مادرش فرو کرد تا ببیند به چه سمتی می‌رود، و او ششصد پوند دعا نوزاد خرس بود. اعمال صالح حیوانات با انتظار به هویگنز نگاه می‌کردند. جفر شیاطین اگر او سمپر را بر دوش خود سوار می‌کرد، می‌دانستند چه انتظاری از آنها می‌رود. هویگنز گفت:

«بریم. بیرون تاریک است، اما کسی دارد می‌آید. و ممکن است بد باشد!» او در بیرونی محل سکونت خرس‌ها را باز حاجت گرفتن کرد. سیتکا پیت مذهب با ناشیگری از آن عبور کرد و به سمت او حمله کرد. حمله مستقیم بهترین راه برای ایجاد هر موقعیتی بود - اگر یک خرس نر کودیاک بزرگ بود. سورداف با قدم‌های سنگین به دنبال او موکل جن می‌رفت. هیچ چیز خصمانه‌ای در بیرون وجود نداشت. سیتکا روی پاهای عقبش ایستاد - او دوازده فوت بلند شد - و قدیس هوا را بو کشید. سورداف به طور منظم به یک طرف و سپس به شماره ملا

طرف دیگر حرکت می‌کرد و به نوبه خود بو می‌کشید. علوم غریبه کافر نل با ظرافتی مثال‌زدنی بیرون آمد و با لحنی هشدارآمیز به ناگت که از نزدیک او را دنبال می‌کرد، غرید. مقدس هویگنز در چارچوب در ایستاده بود و تفنگ دید در شبش آماده بود. طلسم او از فرستادن خرس‌ها به جنگل لورن دو در شب احساس ناراحتی می‌کرد. اما آنها واجد دعا نویسی شرایط رمل بو کشیدن خطر بودند و او نبود. روشنایی جنگل در مسیری عریض به سمت محل فرود، ظاهری عجیب به آن بخشیده بود. سرخس‌های غول‌پیکر قوس‌دار و درختان ستونی شکلی اجنه غیر مسلمان که بالای آنها رشد

کرده بودند، و بوته‌های نیزه‌ای شکل خارق‌العاده جنگل، همه چیز سید و حاجی را از پایین روشن می‌کردند. سپس، شاخ و برگ درختان در برابر آسمان سیاه شیطان دعا شب به شدت روشن شده بود - آنقدر روشن که ستارگان را کم‌نور می‌کرد. همه جا تضادهای شگفت‌انگیزی از نور و سایه وجود داشت. هویگنز در حالی که دست تکان می‌داد، فرمان داد: «به پیش!» «هوپ!» او فرشتگان درِ محل نگهداری خرس‌ها را بست. از میان باریکه جنگل روشن به سمت محل فرود حرکت دعا کرد. دو کودیاک نر غول‌پیکر، سنگر عبادت کردن به سختی جلو فرشتگان طلسم می‌رفتند. سیتکا پیت چهار دست و

پا روی زمین افتاد و شروع شیطانی به پرسه زدن کرد. چارلی سورداف با دقت او را دنبال کرد و از یک طرف به طرف دیگر تاب می‌خورد. کلیسا هویگنز با هوشیاری پشت سر آن دو آمد و فارو نل به عقب آمد و ناگت نیز با دقت او را دنبال می‌کرد. این یک آرایش نظامی عالی برای پیشروی در جنگل‌های خطرناک بود. سورداف و سیتکا به ترتیب نگهبانان پیشرو و نوک تیز بودند، در حالی که فارو نل از عقب محافظت می‌کرد. دعا با مراقبت از ناگت، او به ویژه در برابر حملات از پشت هوشیار بود. هویگنز البته

نیروی ضربت بود. اسلحه او گلوله‌های انفجاری شلیک می‌کرد که حتی دعانویس اسفکس‌ها را نیز منصرف می‌کرد، و دید در شب او - مخروطی از شماره ملا نور که وقتی ماشه توسل را می‌گرفت روشن می‌شد - دقیقاً می‌گفت که آنها به کجا حمله خواهند

چسبیده بود و از او التماس می‌کرد که به او قول دهد که چنین کاری نخواهد کرد؛ و تمام آن روز و عصر او را تماشا می‌کرد، بدون اینکه بخواهد او را از نظرش دور کند. موضوعی توجه فوری او را به خود جلب کرد رحیم آباد و به آنها کمک کرد تا از تأمل در رنج‌های خود دست بردارند. نوزاد باید تغذیه و مراقبت می‌شد - قربانی نگون‌بخت گناهان دیگران، که اکنون زندگی‌اش در خطر بود. باید فوراً یک رمل دایه پیدا نسخ خطی می‌شد، پرستاری شایسته طلسمات که بتواند هرگونه متون کهن احتیاطی را انجام دهد و به کودک فرصت دهد.

این پرستار مشرکان باید از ماهیت مشکل مطلع می‌شد - موضوع دیگری که نیاز به تفکر و حاجت گرفتن نگرانی زیادی داشت. آن شب مادام دوپونت، در حالی که از نگرانی در مورد رفاه کودک به ستوه آمده بود، التماس می‌کرد که اجازه دهد طلسم از او مراقبت کند. رد چنین درخواستی غیرممکن بود. هنریت نمی‌توانست تحمل دیدن او را داشته باشد، اما مادربزرگ بیچاره موکل جن می‌آمد و ساعت‌ها در اتاق کودک می‌نشست و در سکوت و آستانه اشرفیه رنج، کودک و پرستار را تماشا می‌کرد. این وضعیت روزها ادامه نماز خواندن داشت، دین در حالی که جورج بیچاره در خانه سرگردان بود

و از چنان عذاب شیاطین روحی رنج می‌برد که به سختی می‌توان تصور کرد. به راستی، در این روزها او تاوان گناهانش را پرداخت؛ او هزار برابر را با پشیمانی دردناک و ناتوان کننده پرداخت. او به مسیر زندگی خود نگاه کرد و اعمالی را که او و عزیزانش را دعا نویسی به این دعاگر کابوس عذاب کشانده کافر بود، یک به یک ردیابی کرد. اگر می‌توانست آن اعمال حرز را جبران کند، حاضر بود دعانویس جان خود را بدهد. اما طبیعت انتقام‌جو چنین رهایی آسانی را به او ارائه نداد. ما با خواندن سخنان تلخ یهوه عبرانیان باستان به خود

می‌لرزیم؛ و با این حال، تمام آموخته‌های دوران مدرن برای رهایی ما از این حکم ظالمانه که گناهان پدران بر فرزندان وارد خواهد شد، مفید نبوده است. جورج یادداشت‌هایی برای همسرش نوشت کافران و از او طلب بخشش کرد. او تمام عذاب و شرمساری خود شماره ملا را برای او بیرون ریخت و از او التماس کرد که فقط یک بار او را ببیند تا فرصتی برای دفاع از خود داشته باشد. مطمئناً این دفاعیه چندان هم نبود؛ فقط به این خاطر بود که او بدتر از دیگران عمل نکرده بود صومعه سرا - فقط به این خاطر که قربانی بدبخت جهل

بود. اما او همسرش را دوست داشت، ثابت کرده بود که او را دوست دارد، و طلسم نویس از او التماس کرد که به خاطر فرزندشان او را ببخشد. وقتی همه این‌ها فایده‌ای نداشت، به سراغ مقدس پزشکی رفت که به طرز شرم‌آوری توصیه‌اش را نادیده گرفته بود. از آن مرد التماس کرد که جادو سیاه برایش شفاعت کند - که البته پزشک از انجام آن خودداری کرد. او گفت که این یک موضوع خارج از حیطه پزشکی است کیمیاگری و جورج انتظار دارد که او در آن دخالت کند. اما در واقع، دکتر از قبل میانجیگری کرده بود - او در

دفاع از حق جورج پافشاری کرده بود، تعویذ بیش از آنکه مایل بود جورج بداند. زیرا آقای لوش به توسل ملاقات او رفته بود - هدفش این بود که از پزشک بخواهد به مراقبت از نوزاد ادامه دهد و همچنین به هنریت قدیس گواهی بدهد که بتواند در دادخواست طلاق رمال از شوهرش از آن استفاده کند. بنابراین ناگزیر بحثی در مورد کل پیشینه تاریخی مسئله بین آن دو مرد درگرفت. دکتر درخواست اول کلیسا را پذیرفته بود، اما درخواست دوم را دعا رد کرده بود. او گفت که اولاً، قانون حفظ اسرار حرفه‌ای مانع او می‌شود. و وقتی اجنه غیر مسلمان پدرزن

پرسید که آیا قانون حفظ اسرار حرفه‌ای او را مجبور به محافظت از یک جنایتکار در برابر افراد درستکار می‌کند، دکتر پاسخ داد که حتی اگر اخلاقش اجازه دهد، باز هم درخواست را رد خواهد کرد. ارواح او گفت: دعانویس «اگر به شما در گرفتن چنین سید و حاجی طلاقی کمک می‌کردم، برای همیشه خودم را احضار سرزنش می‌کردم.» پیرمرد با عصبانیت فریاد زد: «پس دعانویس چون تو فلان و بهمان نظریه را مطرح شیطانی می‌کنی، چون حرفه‌ات تو را دائماً جادوگر شاهد چنین فرشتگان بدبختی‌هایی می‌کند، بنابراین لازم است که دخترم در تمام عمرش نام آن مرد را به دوش بکشد!»

دکتر با ملایمت پاسخ داد: «آقا، من غم شما را درک می‌کنم و به آن احترام دعانویس می‌گذارم. اما باور لوشان کنید، شما الان در شرایطی نیستید که بتوانید در جادو سیاه مورد این مسائل تصمیم بگیرید.» دیگری در حالی که به سختی خودش را

آنقدر گسترده شده بود که یخچال‌های عظیمی را تشکیل می‌داد که رو به آب، صخره‌های بلند قرار داشتند. در طول یک شب زیبا و آرام، منظره از کنار آتش ما، در این کانال دعانویس باریک، بسیار چشمگیر بود، هرچند محدود. کوه‌های انبوه و بسیار شیب‌دار ما را از سه طرف احاطه کرده بودند و در مقابل، تنها چند مایل دورتر، مانع عظیمی از حاجت گرفتن کوه‌های پوشیده از برف وجود داشت که ماه بر روی آن می‌درخشید. آب میان آنها چنان زلال بود که می‌شد طرح کلی آنها را به وضوح در آن ردیابی کرد: اما گاهی اوقات سکوت مرگباری توسط

توده‌های شیطانی یخی که از یخچال‌های روبرو می‌ریختند، شکسته می‌شد؛ اعمال صالح توده‌هایی که با هم برخورد می‌کردند و در اطراف می‌پیچیدند - مانند فوران‌های یک آتشفشان دوردست. «۱۰. امروز صبح، قبل از طلوع آفتاب، پاروهایمان را روشن کرده بودیم؛ و زمانی خمام جادو سیاه که خورشید به اندازه کافی بالا کافر آمده بود تا بتوانیم رصد کنیم، چندین مایل به سمت غرب محل استراحتمان فاصله داشتیم. بعد از بررسی مناظر، در حالی که نماز خواندن مردان مشغول آشپزی بودند، چند جهت را پیدا کردم و آماده بازگشت شدم، قصد نداشتم بیشتر به سمت غرب بروم. از آن نقطه، بیش از علوم غریبه بیست

مایل به سمت غرب (با متون کهن شیاطین قطب‌نما) آب دیدم؛ و سپس دید من به دلیل کانالی که به سمت فرشتگان جنوب می‌چرخید، محدود شد. در آن بیست مایل، کوچکترین نشانی از روزنه به سمت شمال دیده نمی‌شد؛ کوه‌ها پشت سر هم و بدون وقفه پشت سر هم مشرکان می‌آمدند. سه پشته یا رشته کوه را می‌شد شماره ملا ردیابی کرد که به موازات یکدیگر قرار داشتند؛ و نزدیکترین قله‌های رشته کوه سوم یا دورترین قله، که از شمال و شرق من امتداد یافته بودند و اجنه غیر مسلمان تا جایی که چشم کار می‌کرد به سمت شمال و غرب ادامه می‌یافتند، حداقل

پنج لیگ فاصله داشتند. ارتفاع آنها را حدود چهار هزار فوت تخمین می‌زدم: ارتفاع نزدیکترین آنها به من، حدود دو هزار فوت؛ تعویذ و از آنهایی که در رشته کوه قدیس میانی فرشتگان فرشتگان بودند، که ذکر شد{۴۴۳}همین الان، حدود سه هزار. از دور، به نظر می‌رسید که کانال به سمت جنوب غرب امتداد دارد، و در آنجا کناره‌های کوه‌ها علی آباد کتول بسیار برهنه و فرسوده از آب و هوا به نظر می‌رسیدند، در حالی که نزدیک من پوشیده از چوب بودند. این باعث شد نتیجه بگیرم که در غرب، آنها در روح معرض بادهای دریایی قرار دارند و کانال در

آنجا پایان دورود می‌یابد. با مشاهدات، متوجه شدم که ما تقریباً در طول جغرافیایی تنگه کریسمس و در عرض جغرافیایی ۵۴ درجه و ۵۴ دقیقه جنوبی قرار داریم، بنابراین بیست مایل در جنوب انتهای تنگه آدمیرالتی، اما به طور قابل توجهی در غرب آن هستیم. این موقعیت، و جهت‌ها و فواصل تخمینی، به جادوگر من نشان داد که بازوی دیگر دعا این کانال طولانی در نزدیکی دعانویس نقطه‌ای که آقای موری (نزدیک رأس تنگه رمل کریسمس) یک «کانال که به سمت شرق، فراتر از دید، امتداد دارد» ایجاد کرده بود، باز می‌شود. و اینکه شاخه‌ای که من دعانویس در جادو

آن دعا بودم باید به سمت خلیج یا تنگه به ​​شمال غربی تنگه کریسمس، در پایه زمین طلسم بسیار مرتفعی که آقای موری آن فرشته را «رشته کوه‌های ارواح پوشیده از برف پیوسته» توصیف طلسم کلیسا کرده بود، منتهی شود. زمان اوج آب در این کانال دقیقاً با زمان اوج آب در ساحل دریای توسل مجاور مطابقت داشت، اما تقریباً با زمان اوج آب در تنگه ماگالهانس مطابقت نداشت. این حقایق و ظاهر زمین، مقدس هرگونه شکی را در ذهن من در مورد وجود یک رشته کوه پیوسته که از کانال باربارا تا کوه بل امتداد دارد، از بین برد

و بنابراین تصمیم گرفتم دیگر وقت خود را صرف جستجوی گذرگاهی به سمت شمال در آن حوالی ماسال نکنم، بلکه با عجله سواحل بیرونی را بررسی کنم. «کانال اینجا حدود یک مایل حرز عرض داشت، اما کیمیاگری کوه‌های دو طرف که به طور ناگهانی سر بر آورده بودند، باعث می‌شدند که بسیار باریک‌تر به نظر برسد. اگر دردسر و اضطراب ابجد رسیدن به خشکی در جای مناسب نبود، و اینکه یک کشتی شماره ملا می‌توانست در مسیر خود، در دریای آزاد، هم در شب و هم در روز، حرکت کند، می‌توانست گذرگاه خوبی برای جفر کشتی باشد تا از سمت غرب

از آن عبور کند؛ اما در اینجا به سختی می‌توانست شب را انتخاب کند، دعانویس زیرا در بعضی قسمت‌ها چند جزیره کوچک کم‌ارتفاع، نزدیک دعا به وسط کانال، وجود دارد. برای یک قایق، در صورت غرق شدن کشتی یا دلیل فوری دیگر، ممکن است

از قطع شدن، باید قبل از رسیدن به ساحل، از روی فرشتگان چندین تپه مرتفع که می‌توان آنها را کوه نامید، کشیده شود. ژنرال آلدونات، که این درخواست از طریق او انجام شده بود، پیشنهاد خود را برای چوب پرچم تکرار کرد طلسم که من با کمال میل پذیرفتم. حرز و به دستور او، آن را پایین آوردند و به کشتی منتقل کردند، و کمی پس از آن به یک دکل اصلی طلسم نویس عالی برای کشتی بادبانی تبدیل شد. قبل از جابجایی، یک چوب جدید، اما کوتاه‌تر، با یک دکل بالایی، همزاد برای پرچم نصب شد. با وجود این، مشاهدات

ناخوشایند بسیاری صورت گرفت و گزارش‌های پوچی جفر منتشر شد که به شیلی و حتی پرو گسترش یافت، مبنی بر اینکه انگلیسی‌ها در شرف تصرف چیلوئه هستند ذکر و قبلاً چوب پرچم سن کارلوس را روح برداشته‌اند. کلیسای فرشتگان قدیمی در کاسترو کلیسای قدیمی دعانویس در کاسترو. نزدیک پیست آرنا. نزدیک پی تی آرنا. ورزشگاه پی تی آرنا - سن کارلوس چیلوئه ورزشگاه پی تی. آرنا.—سن کارلوس چیلوئه. منتشر شده توسط هنری کولبرن، خیابان گریت نماز خواندن ابطال کردن جادو مارلبورو، ۱۸۳۸ {301} با تلاش ستوان میچل در نظارت بر تعمیرات آدلاید، این کشتی در اوایل دسامبر برای سفر دریایی آماده شد مشرکان

و در هشتم دسامبر، تحت فرماندهی ستوان اسکایرینگ، با دستور [162] بررسی بخش‌هایی از خلیج پنیاس که توسط کشتی بیگل بررسی نشده بود، به ویژه دعا رودخانه سن تادئو، در تنگه سن اعمال صالح کوئینتین؛ دهانه‌های پشت جزیره خاویر؛ دهانه‌های کانال؛ و جزایر نسخ خطی گواینکو، جایی که کشتی وجر غرق شده بود، و دین سپس حرکت به سمت کانال مسیه، پشت جزیره کامپانا، که قرار بود از طریق برازو آنچو (یا کانال عریض) سارمینتو با تنگه کانسپسیون ارتباط برقرار کند، حرکت کرد. سپس قرار بود به آنکون سین سالیدا برود و تمام دهانه‌های حاجت گرفتن ورودی به سرزمین اصلی را در مسیر

خود بررسی کند و به دنبال راهی برای ارتباط با آب‌های وسیع که توسط کاپیتان فیتز روی کشف شده فرشته بود، بگردد. قرار بود از طریق این آب‌ها سعی کند وارد تنگه شود و در ماه آوریل در لنده پورت شیطانی فمین به بندر ترکمن ماجراجویی بپیوندد. ستوان اسکایرینگ با اجازه کاپیتان فیتز روی، آقای کرک و آقای بینو از کشتی بیگل را دوباره با خود برد ؛ آقای الکساندر میلار و آقای پارک نیز آنها را همراهی علوم غریبه دیواندره کردند. پس از اعزام همراهانمان، سوار بر کشتی ادونچر، آماده بازگشت دعانویس به والپارایزو شدیم؛ قصد داشتیم از طریق کونسپسیون، پورت

فمین و مونته ویدئو به ریودوژانیرو برویم؛ به این منظور که حلقه‌هایی به زنجیره جادو زمان‌سنجی خود دعاگر اضافه کنیم: به همین منظور، از فرصت استفاده کرده بودم و شیاطین آقای راسکل، نماینده تعویذ سازندگان زمان‌سنج آقایان راسکل در لیورپول، زمان‌سنج‌ها را در والپارایزو تمیز کرده بودم. از آنجایی که ژنرال آلدونات در آستانه بازگشت به والپارایزو عبادت کردن بود، فرصتی پیش ارواح آمد جفت روحی تا از او تشکر کنم و مراتب قدردانی و محبت صمیمانه‌مان را ابراز نمایم.{302}با پیشنهاد مذهب عبور از کشتی ادونچر به او و تمام خانواده‌اش، که او پذیرفت، دریافت کردیم؛ و در هفدهم، چیلوئه را ترک

کردیم. در مسیرمان به کونسپسیون رسیدیم و در دوم ژانویه در والپارایزو لنگر انداختیم. ما تا یازدهم فوریه آنجا ماندیم و سپس در بازگشت به ریودوژانیرو، با این نیت که از تنگه ماگالهانس عبور کنیم و از این فرصت برای تکمیل چند بخش که بررسی‌های قبلی‌مان ناتمام گذاشته بود، استفاده کنیم، حرکت کردیم. از آنجایی که موکل جن نسیمی متون کهن که در این ساحل با سرعت بادهای تجاری می‌وزد، ما را به نزدیکی جزیره خوان فرناندز می‌برد، تصمیم گرفتم چند روزی از آنجا بازدید کنم و سپس دوباره به سمت کونسپسیون حرکت فرشتگان کنم. ما در شانزدهم به خلیج کامبرلند، در

ضلع شمالی خوان فرناندز، رسیدیم و در فاصله دو کابل از ساحل، در شماره ملا ده فاتوم لنگر انداختیم. من به ندرت منظره‌ای چشمگیرتر و زیبا‌تر از آنچه که در نزدیکی خوان فرناندز دیده می‌شود، دیده‌ام. وقتی از دور دیده می‌شود، کوه «یونگو» (سند)، که به دلیل شباهتش به سندان آهنگری به این نام جادو سیاه خوانده می‌شود، به طرز چشمگیری در میان رشته‌کوه‌های سراشیبی قرار گرفته و دعانویس به تنهایی یک شیء مقدس جالب توجه است. این کوه سه هزار فوت بالاتر از ساحل قرار دارد دعا نویسی که توسط دیواری ناهموار از سنگ‌های برهنه تیره رنگ به ارتفاع هشت یا سقز

نهصد فوت تشکیل شده است، که از میان دره‌های وحشی آن علوم غریبه که توسط سیلاب‌های کوهستانی شکسته شده‌اند، مناظری رمل از بیشه‌های سرسبز احاطه شده توسط جنگل‌های سرسبز دیده می‌شود. بخش‌های مرتفع‌تر جزیره عموماً پوشیده از درختان انبوه است؛ اما در برخی نقاط، دشت‌های

گاز گرفته شدند. شب هنگام، یکی از قایق‌ها برای جمع‌آوری صدف، احتمالاً جفت روحی تخم‌مرغ دریایی، از صخره‌های خلیج راکی ​​فرستاده شد. صبح روز بعد، تمام بارهایشان بارگیری شد و سپس قایق‌هایشان را به ساحل، مریوان نزدیک چادرها، جایی که برخی از افرادشان پیاده شدند، پارو زدند. آنها در ازای چند چیز که آنها را وسوسه می‌کرد و کم‌کم داشتند دردسرساز می‌شدند، چیزی برای ارائه نداشتند. یکی از آنها، همان فردی که سنگی به سمت گروهبان پرتاب کرد و اصرار داشت از جوزم مرزی که روی زمین مشخص شده دین بود عبور کند، کاری که هیچ‌کدام از آنها قبلاً تصور انجام

آن را کیمیاگری نکرده بودند، توسط احضار نگهبان به عقب رانده شد. او به سمت قایق خود دوید و چندین نیزه بیرون آورد، مقدس بدون شک قصد داشت به زور عبور کند. اما ظاهر شدن دو یا فرشتگان سه تفنگ او را فرشتگان به خود آورد و نیزه‌ها به قایق برگردانده شدند. پس از آن، او آشنا و ظاهراً دوستانه شد. با این حال، این ماجرا به زودی با رفتن آنها دنبال حرز شد که چیزهای زیادی به من داد{149}آنها به سمت جنوب رفتند، شب را علوم غریبه در خلیج وُکس (Voces Bay) پیاده شدند و جادوگر روز بعد ابطال کردن جادو به

آدِئونا (Adeona) در بندر بوگنویل (Bougainvil le Harbour) رفتند و چند روزی در آنجا ماندند. روز بعد از فرشتگان اینکه سرخپوستان ما را ترک کردند، قایقی از آدئونا آمد تا به ما اطلاع دهد که ظرف یک یا دو روز، کافران او و همراهانش، آکسبریج و مرکوری، قصد دارند تنگه را به مقصد جزایر فالکلند ترک کنند؛ در آن روز من نامه‌هایی برای انگلستان و گزارشی از اقداماتم را برای وزیر دریاداری آماده کردم. کشتی‌ها در روز سی‌ام از ذکر آنجا عبور کردند و نامه‌های دعانویس من را بردند. ماه آخر (ژوئن) با برف یا باران شروع شد که تا

شیاطین یازدهم ادامه داشت، زمانی که هوا ظاهری بسیار تهدیدآمیز شماره ملا به خود گرفت. در چهاردهم، فشارسنج توسل به ۲۹.۲۷ درجه رسید و باد تندی از شمال شرقی وزید؛ اما بعد از ظهر به سمت جنوب غربی تغییر جهت داد و جیوه به سرعت بالا رفت. پس از طلسم آن، تندبادی از جنوب غربی وزید و سپس تا پایان ماه، مجموعه‌ای از هوای معتدل اما برف زیاد داشتیم. میانگین دمای ژوئن ۳۲ درجه سانتیگراد بود جادو سیاه که دامنه آن بین ۱۹ درجه و ۲ درجه سانتیگراد و ۴۸ درجه سانتیگراد متغیر بود. ماه ژوئیه با دمایی غیرمعمول پایین و فشارسنج

بالا آغاز شد؛ دمای هوا در روز چهارم ۱۲ درجه و در روز دوم ۳۰.۵ اینچ بود که از ۱۴ ژوئن ۱.۸۲ اینچ افزایش یافته بود. پس از طلسم آن چند روز معتدل و خوب داشتیم، اما بهای سنگینی برای آنها پرداختیم؛ تندبادی شمالی از راه کوهبنان رسید و هوای مرطوب و ناسالمی را با خود به طلسم همراه آورد که در آن دما بین ۳۵ تا ۴۲ درجه افزایش یافت و بخش زیادی از برفی را که در دو ماه گذشته زمین را تا لبه آب پوشانده بود، آب کرد. در این موکل جن هوای مرطوب و طاقت‌فرسا، تعداد بیماران

ما، به کافر ویژه موارد اسکوربوت، آنقدر افزایش یافت دعا که مقدس تصمیم گرفتم آدلاید را اجنه غیر مسلمان به سمت شمال بفرستم تا از پاتاگونیایی‌ها گوشت تازه تهیه کند؛ و در عین حال، آن بخش از تنگه را که بین کیپ نگرو بانه جادو و تنگه دوم متون کهن قرار دارد، بررسی دعانویس کنم. ستوان گریوز و ویکهام و آقای تارن جادو سیاه به این خدمت رفتند، و روح آقای تارن بیش از همه مشتاق بود که برای بیماران تحت مراقبت خود، که برای برخی از آنها بسیار نگران بود، کمی غذای کمکی تهیه کند. ظاهر و دعا نویسی شدت این{150}اگرچه تمام اقدامات احتیاطی

انجام شده بود و متعاقباً به رژیم غذایی آنها توجه شده بود، اما به راحتی نمی‌توان علت بیماری را توضیح داد: آذوقه تازه، نان پخته شده در کشتی، ترشی، زغال اخته، مقادیر طلسم زیادی کرفس دعا وحشی، گوشت و سوپ قدیس کنسرو شده به وفور تهیه شده مشرکان بود؛ عرشه‌ها در هوای خوب، خشک و گرم نگه داشته می‌شدند، اما همه اینها بی‌فایده بود؛ شاید این اقدامات احتیاطی برای مدتی بیماری را کنترل کرد؛ اما همانطور که کاملاً انتظار می‌رفت، از آن جلوگیری نکرد. کشتی آدلاید در شانزدهم جولای، با شیاطین تمام احتمالات آب و هوای خوب، حرکت کرد. همان

شب، یک کشتی بادبانی آمریکایی تعویذ در رمال مسیر خود به استاتن لند، نزدیک ما لنگر انداخت. این کشتی از طریق کانال‌های کاتلر و اسمیت وارد تنگه شده بود و ظرف چهل و هشت ساعت به پورت فمین رسید. پس از دریافت کمک‌های ناچیز

آورده بود، بالا گرفت؛ سپس آن را به راحتی روی میله‌ی طلایی کوچکی که از در بیرون زده مذهب بود، لغزاند. اما به جای اینکه پمپا خوشحال به نظر برسد، با ناراحتی ناله کرد. او شروع به اعتراض کرد اما کابومپو قبلاً دکمه را چرخانده بود و آنها خود شیاطین دعا نویسی را در یک اتاق دادگاه طلایی و درخشان یافتند. گالیکش کابومپو در حالی نماز خواندن که با چشمان کوچک و براقش به اطراف نگاه می‌کرد، پف کرد و گفت: «حالا نوبت پرنسس است. پامپا، آینه را بردار.» کلیسا سید و حاجی اتاق خالی بود، هرچند که به طرز درخشانی روشن بود، و

شاهزاده با تردید در مرکز ایستاده بود. فاضل آباد ناگهان، پامپا با فریادی مصمم و کوتاه به سمت پگ ایمی شماره ملا دوید که به یک طلسم صندلی ابجد طلایی بلند تکیه داده بود. پومپا در حالی که کنار عروسک چوبی زانو می‌زد، با صدای خفه‌ای گفت: «پگ، باید راه دیگری برای نجات پامپردینک پیدا کنم. من نمی‌خواهم با این پرنسس ازدواج کنم و تو را از من بگیرند. تو پرنسسی هستی که برای من کافی است و ما فقط به پامپردینک برمی‌گردیم و...» واگ که کنار پگ ایمی نشسته بود، فریاد زد: «آینه! توی آینه نگاه کن!» ۲۷۹ پگ ایمی، دوست‌داشتنی‌ترین

پرنسس کوچولوی دنیا، آنجا ایستاده بود پگ ایمی، دوست‌داشتنی‌ترین پرنسس کوچولوی دنیا، آنجا ایستاده بود ۲۸۰ پمپا ناخودآگاه آینه طلایی را جلو گرفته بود و پگ، که برای گوش دادن خم شده بود، مستقیماً به آن نگاه کرده بود. بالای انعکاس دلپذیر پگ شیطانی در آینه، این کلمات توسل تکان‌دهنده و مهم را خواندند: این پگ ایمی، پرنسس سان تاپ جادو سیاه ماونتین است. در حالی که پمپا با چشمان گرد شده خیره شده بود، کلمات محو شدند و این افسانه جدید در شیاطین شیشه شکل گرفت: طلسم این پرنسسِ شایسته است. واگ در حالی که پشتک می‌زد، فریاد فرشتگان زد:

«من همیشه می‌دانستم که تو یک پرنسس هستی.» جادوگر خرگوش بزرگ تازه به حالت عادی برگشته نسخ خطی بود که اتفاق شگفت‌انگیزتری افتاد. تعویذ بدن چوبی پگ در مقابل چشمانشان آب شد و به جای آن، دوست‌داشتنی‌ترین پرنسس کوچک دنیا ایستاده بود. با این حال، با تمام زیبایی‌اش، به طرز عجیبی شبیه پگ پیر بود. چشمانش همان برق شادی و دهانش همان انحنای دلپذیر را داشت. پرنسس پگ در حالی که دستانش را به سمت دوستانش دراز کرده بود، فریاد زد: «اوه! حالا من شادترین فرد در اُز هستم!» ۲۸۱ فصل ۲۱ چگونه همه چیز به وجود آمد قبل از اینکه

پومپا فرصت فرشته کند از جایش بلند روح شود، پیرمردی بلندقامت و اشراف‌زاده با بندر گز لباس‌های فاخر وارد اتاق شد. پیرمرد جفر محترم در حالی که عبادت کردن شاهزاده کافر خانم را در آغوش گرفته بود فریاد کافران گلباف زد: «پگ! تو برگشتی! بالاخره طلسم شکسته شد!» ۲۸۲ برای لحظه‌ای آن دو، پومپا و دیگران را فراموش کردند. سپس، پگ به آرامی خود را از آنها جدا کرد و حرز دستان شاهزاده را گرفت و او را از جایش بلند کرد. او در حالی که با یک دست پومپا را گرفته بود و با دست دیگر برای کابومپو و واگ دست

تکان می‌داد، نفس‌زنان گفت: «عمو، این‌ها دوستانی هستند که مسئول آزادی من هستند. این عمو تازی‌فاگ من است.» او به سرعت توضیح داد و عمو تازی‌فاگ بی‌اختیار جادو از جا پرید و هر کدام را به نوبت در آغوش گرفت - حتی کابومپو را. پیرمرد نجیب‌زاده التماس کرد: همزاد «بنشین.» و در صندلی طلایی فرو رفت شیطان و سرش را با دستمال ابریشمی گلدار پاک کرد. پومپا که نمی‌توانست چشم از این پگ ایمی جدید و شگفت‌انگیز بردارد، روی دعا صندلی دیگری افتاد. کابومپو بی‌رمق به ستونی تکیه داد و واگ همان‌جا نشست، بینی‌اش سریع‌تر از همیشه می‌لرزید و گوش‌هایش

از پشت سرش شماره ملا موکل جن بیرون زده بود. عمو تازی‌فاگ، در حالی که پرنسس روی دسته صندلی‌اش نشسته طلسمات احضار بود، شروع به صحبت دعانویس کرد: «احتمالاً از تغییر پگ تعجب علوم غریبه می‌کنید، بنابراین سعی می‌کنم داستان را از دیدگاه خودم تعریف کنم. سه سال دین پیش، یک دستفروش پیر و زشت از مسیر کوه سان تاپ بالا رفت. او گفت که اسمش گلگ است دعانویس و با ورود به قلعه، خواستگاری خواهرزاده‌ام را از من فرشتگان خواست.» ۲۸۳ پگ لرزید و عمو تازی‌فاگ با یادآوری آن خاطره‌ی ناراحت‌کننده، مقدس بینی‌اش را به شدت پاک کرد. سپس، با سرعت صحبت

می‌کرد و هر چند دقیقه مکث می‌کرد تا از شاهزاده خانم درخواست کمک کند، داستان جادوی پگ را ادامه داد. طبیعتاً دستفروش پیر رد شده و دعا از قلعه بیرون انداخته شده بود. آن شب، وقتی عمو تازی‌فاگ آماده می‌شد تا کباب سلطنتی را

کار را رد کرد. من خودم هرگز بچه‌ای نداشتم، اما دوست دارم یک پسر سرباز مثل تو داشته باشم. او به جفر راسکو کمک کرد تا با کلاه نظامی بزرگش راه برود و در حالی که دستش را روی هر دو شانه‌ی راسکو گذاشته بود، ایستاد. «وقتی به خانه رسیدی به پدرت بگو که به او تبریک می‌گویم. به قول ما پیشاهنگ‌ها، خدا ارواح به دادش رسید.» راسکو با لحنی تقریباً حاکی از انزجار گفت: «به دین جرأت می‌توانم بگویم که کسی یا کسانی در حقش لطفی کردند.» «بهش بگو که من سوق گفتم باید به داشتن دعانویس چنین سربازی

برای عمو طلسمات سام شیطان افتخار کند.» راسکو با همان حال و هوا گفت: «هامف، این اعمال صالح سوال مطرح است که چه کسی عمو سام را با سرباز آشنا مقدس کرده است.» آقای السورث با مذهب همزاد کمی گیجی پرسید: «منظورت چیست؟» «اوه، چیز خاصی نیست - فکر کنم. یه کم خسته‌ام - وقتی برم تو رختخواب - خوشحال جادوگر می‌شم...» ۱۸۱ فصل بیست و چهارم شرافت یک سرباز همچنان دعانویس که آن دو با هم در خیابان تاریک قدم می‌زدند، راسکو، با آن آزادشهر پالتوی بلند نظامی‌اش، قدبلندتر از آنچه واقعاً بود به نظر می‌رسید و پسر کنارش به

نظرش کوچک و جوان می‌آمد. او روی را فقط طلسم توسل همانطور می‌شناخت که همه در یک شهر کوچک، دیگران شیطانی را می‌شناسند، اما روی، راسکو را همانطور می‌شناخت که هر پسری در بریجبورو، سربازانی را که شهر پیشینه تاریخی به ارتش رنگ‌ها داده بود، می‌شناخت. او از اینکه در آن مهمانی شام کوچک حضور داشته، افتخار می‌کرد تعویذ و اکنون نیز از اینکه در کنار راسکو قدم می‌زد، احساس اجنه غیر مسلمان غرور می‌کرد. گفت: ذکر «وای، دوست دارم بیام کمپ دیکس!» راسکو گفت: «الان ورود غریبه‌ها به روح اینجا خیلی سخته، مگر اینکه همسر، مادر یا معشوقه باشی.» روی با همان

لحن همیشگی‌اش گفت: رمال «من فقط یه جوجه‌ام. جایی که دعا ازم استقبال نشه، نمی‌رم... ممکنه فکر کنن جاسوس آلمانی‌ام، هان؟»۱۸۲ راسکو به او نگاه کرد و خندید. روی او شیاطین را سرگرم شیاطین کرد و او هم کمی احساس همدردی با او کرد. «السورث خیلی دعا سخت‌گیره، نه؟» گفت و با نگرانی از اینکه زیاد انتقاد گنبد کاووس نکند، کلیسا اضافه کرد: «منظورم اینه که یه جورایی... ایده‌های خیلی سخت‌گیرانه‌ای داره.» روی لحظه‌ای سکوت کرد. سپس گفت: «وای، از اینکه می‌بینم آن جای خالی در گشت گوزن‌ها پر شده متنفرم! کلی آدم احضار می‌شناسم که خوشحال می‌شوند بیایند اینجا، اما

نمی‌توانم از آنها بپرسم. منظورش همین بود که گفت من این شغل را دعانویس حاجت گرفتن قبول نمی‌کنم. شاید منظورم را نفهمی، جادو اما تا وقتی آن جای مقدس خالی پر نشده، انگار - انگار به یاد تام - همانطور که می‌توان گفت، این کار را کرده است. فکر می‌کنم ایده‌ی دیوانه‌واری است.» راسکو به او که در حال رژه رفتن بود نگاه کرد، در حالی که کلاه پیشاهنگی‌اش را با حالتی متکبرانه و خاص خودش، پشت سر فرفری‌اش گذاشته بود. او گفت: «من هیچ چیز دیوانه‌واری در این مورد نمی‌بینم.» روی نتیجه گرفت: «خیلی از رفقا همیشه می‌گفتند نسخ خطی تام

یک جورهایی دیوانه است؛ اما آدم می‌تواند به شکلی خوب دیوانه باشد—مگر نه؟» «بله، شرط می‌بندم!» روی گفت: «کاش می‌دانستم کجاست.»۱۸۳با کمی گرفته بودن صدایش، گفت: «به نظر نمی‌رسد آنقدرها هم بد باشد.» راسکو به سادگی گفت: «اگر می‌دانستم کجاست، طلسم نویس به تو می‌گفتم.» «چطور مشرکان ممکن است بدانی ؟ تو حتی او را نمی‌شناختی. حتی آقای السورث هم او را آنطور که من می‌شناختم، نمی‌شناخت.» راسکو گفت: «اوه، بله، قدیس من او را می‌شناختم؛ البته نه به خوبی تو؛ اما این را به تو بگویم، کوچولو: من باور نمی‌کنم که او به کسی دروغ گفته باشد، و باور نمی‌کنم

که قولش را شکسته باشد.» «راستش را بخواهی، مگر نه؟» «نه، ندارم.» «کاش... کاش این را به آقای السورث گفته بودی.» «نمی‌تونستم ثابت کنم—منظورم اینه—خب، حرف زدن با آقای السورث به اون راحتی دعا که با توئه نیست، کوچولو.» روی گفت: «اگر قول بدهی چیزی به تو بگویم - حتی به آقای السورث هم نگو.» راسکو با پوزخندی تلخ گفت: «قول شرف یک سرباز.» «همه‌ی اعضای گروه گشت گوزن‌ها - که گروه خود تام بود، او آن را شروع کرد - توافق کردند که از هیچ‌کس نخواهند به آنها دعا نویسی بپیوندد یا حتی به آنها رأی ندهند - نه برای

شش ماه.»۱۸۴آن موقع ممکن است چیزی بشنویم - آدم نمی‌تواند تشخیص بدهد. ممکن است جادو سیاه آقای السورث اشتباه کافر کرده باشد. دعانویس ممکن است اتفاقی برای تام افتاده باشد. گشت من و کلاغ‌ها، اکثراً با آقای السورث موافقند، و حتی فکر می‌کنم بعضی